Description and research notes
Najwcześniejszy zachowany wzór Banku Nowej Zelandii i fundament całej przedcentralnej linii banknotów tego kraju. Jednofuntowy banknot w kolorze zielonym (Pick S191s), wygrawerowany i wydrukowany w Londynie przez Bradbury, Wilkinson & Co., ustanowił kanoniczny układ graficzny BNZ, który był następnie powielany i rozwijany w kolejnych emisjach przez ponad dwie dekady. To właśnie ten projekt zapoczątkował spójną hierarchię wizualną banknotów prywatnej emisji w Nowej Zelandii.
Prezentowany egzemplarz jest specimenem archiwalnym, nigdy nieprzeznaczonym do obiegu. Brak numeracji obiegowej, szerokie marginesy kontrolne oraz perforowane unieważnienie jednoznacznie wskazują na materiał referencyjny wykorzystywany przez dział audytu Bradbury Wilkinson. Wczesne jednofuntowe banknoty BNZ z lat 70. XIX wieku praktycznie nie występują w formie obiegowej — przetrwanie tego egzemplarza zawdzięczamy wyłącznie praktykom archiwalnym drukarni.
Nominał 1 funt zielony otwiera linię kolorystyczną banknotów BNZ, stanowiąc jej najniższy i bazowy poziom. W tej hierarchii kolorystycznej kolejne nominały były projektowane jako logiczne rozszerzenie: 5 funtów pomarańczowe, 10 funtów brązowe oraz późniejsze wysokie nominały rozliczeniowe. System ten umożliwiał natychmiastową identyfikację wartości i był świadomie rozwijany przez Bradbury Wilkinson jako element bezpieczeństwa i czytelności.
Awers banknotu prezentuje parę postaci maoryskich po lewej stronie — jedne z najwcześniejszych i najdłużej stosowanych wizerunków rdzennych mieszkańców w obrębie waluty imperium brytyjskiego — oraz grawerowaną winietę nadmorską symbolizującą żeglugę i wymianę międzynarodową. Całość ujęta jest w ciężką, wiktoriańską ornamentykę i głębokie gilosze charakterystyczne dla wczesnej szkoły grawerskiej Bradbury Wilkinson.
Specimeny typu Pick S191s należą dziś do najrzadszych zachowanych przykładów wczesnej nowozelandzkiej emisji bankowej. Większość została zniszczona w procesach archiwalnych lub zaginęła przed wprowadzeniem centralnej emisji w 1934 roku. W świetle znanych populacji oraz wieku emisji właściwą klasyfikacją rzadkości dla tej odmiany pozostaje R7. Jest to banknot fundamentalny dla badań nad historią waluty Oceanii oraz genezą wizualnej tożsamości Banku Nowej Zelandii.